Sanırım herkes bunu kendine yapıyor. Sorguluyoruz. Neden neden bunlar başıma geldi neden şu oldu neden bu oldu dırdırdır vırvırvır zırzırzır beynimizi yiyip duruoruz. Sonuç?!!
             Bazılarımız çözümler buluyor, yürümeye devam ediyor, bazılarımız daha da dibe vuruyor, doktor ilaç bilmemne. Ama bazılarımız var -ki ben onlardanım- bu yumağa dolanmış kedi sendromundan besleniyoruz. Kendimizi yenilemek, yenilenmek için bir fırsata dönüştüruyoruz herşeyi. Yaşadığım her korkunç şey (ki hatırı sayılır saçma sapanlık biriktirdim hayatımda) bana yeni bir insan olmam için hayatımdan neleri ayıklamam gerektiğini gösterir. Her seferinde yanarım, yakarım, yokolurum. Her seferinde o atesten önce kırmızı saçlarım fırlar dısarı:) Sonra yeni ben çıkar. Eski ben biraz korkar, afallar önce biraz kenara çekilir saygıyla. Sonra istenmediğini anlar, çeker gider....